رگبار

لاوینیا

ragbar — Mon, 09 Nov 2009 11:38:18 GMT

دیروز کتاب The Inhabited Woman را که عنوان فارسیش "لاوینیا" بود تمام کردم.

کتاب،روایت عصیان و عشق است در دوران سیاه دیکتاتوری.

زن جوانی که بر سر دوراهی سرنوشت سازی قرار گرفته: ادامه زندگی در قالب دختر نازپرورده ای که سرش را در برف ناز و نعمت کرده و درد مردمش را نمی بیند، یا مبارزه در کنار مردم، و برای مردم...

"لاوینیا" وارث آزادیخواهی و استعمار ستیزی هم وطنان پیشینش است، سرخپوستهایی که مقابل غارت اسپانیایی ها ایستادند؛ حتی به بهای جانشان...

اما فراموش نکنید: قلبی که عاشق است هرگز نمی میرد!

پ.ن.: دلم نیمه ابری است، نمیدانم به خاطر همذات پنداری غلیظی بود که با لاوینیا حس کردم، یا فقط به خاطر فصل است و ... بگذریم. کتاب را از دست ندهید.

پ.ن.2: نویسنده کتاب هم اندازه اثرش جالب است. خانم جیوکوندا بلی.

مبداء

ragbar — Mon, 02 Nov 2009 09:51:38 GMT

یکی از ویژگی های من این است که بیشتر دوستانم زمان پریودشان را نسبت به مال من حساب می کنند.

یعنی به نوعی شروع سیکل ماهانه من مبداء تاریخ است.

برنامه ریزی

ragbar — Wed, 28 Oct 2009 09:36:18 GMT

تلفنی با یک دوست قدیمی حرف می زنم. دوستم بین حرفهایش می گوید که تصمیم دارد قبل از سی سالگی ازدواج کند و بچه دار شود. تعجب می کنم، می پرسم: خیلی زود نیست؟ می گوید که نمی خواهد اختلاف سنش با بچه هاش زیاد باشد و...

بعد از این صحبت می روم تو فکر: یعنی همه برای این مسائل برنامه ریزی دارند؟ این فکر کمی می ترساندم.
چرا من "برنامه ریزی" ندارم؟
می دانم که دوست دارم نی نی داشته باشم، اسم هم براشان پیدا کرده ام و گاهی حتی به اینکه چی تن نی نی بکنم یا چه چیزهایی یادش بدهم فکر می کنم. اما ... "برنامه ریزی" ندارم!

خوب که فکر می کنم می بینم تمام زندگیم کتره ای و بی برنامه جلو رفته ام. یک جور خوش خوشکی که اگر کسی از نزدیک نشناسدم باورش نمی شود. چندباری هم سعی کردم برنامه بریزم، اما نشد: یا اینقدر زیادی جدی بود که عملی نبود، یا کلاً وسطش یادم رفت که برنامه ریزی کرده ام. همیشه هم از این مدل زندگی کردن لذت برده ام...این بی برنامگی زندگیم را شلوغ پلوغ و شنگول کرده...
اما در مورد نی نی شاید فرق کند، چون آدم مستقلی است که ممکن است خیلی هم منظم باشد.
شاید هم "برنامه ریزی" بد چیزی نباشد، و باز شاید یک روزی بهش فکر کنم.

خدا را چه دیدید، شاید هم نی نی لطف کرد و با بی برنامگی مادر جانش کنار آمد!

کابوس در سرزمین انسانهای بی حق

ragbar — Mon, 19 Oct 2009 08:29:18 GMT

کودن نیست، اما چیزیش که احتمالاً اسمش هوش طبقاتی است می لنگد. شانزده ساله است، هیکل پر و صورت کودکانه ی خندانی دارد.

نامزد دارد. عقد کرده اند یعنی، اما برادرهای دختره یک لحظه هم تنهاشان نمی گذارند. دختره سبزه است و شبیه ترانه علیدوستی شاید، قیافه بانمکی که مهیای بدبختی است. بچه است او هم، و با پسره که حرف می زند نیشش الکی باز می شود.

دست خودش نبوده. زن خبرش کرده که بیا بابام کارت دارد، به هوای کمک به پیرمرد رفته و افتاده تو هچل. هرچه می گویم "دخول" در کار نبوده و"زنا" محقق نشده و پسرک "محصن" نیست قاضی زیربار نمی رود، قاضی دادگاهی که بیشتر شبیه قهوه خانه ده است.

پسرک هم کمکم نمی کند. برادرهای دختره گفته اند تو اعتراف کن، ما گذشت می کنیم. خبر ندارند جرم "منافی عفت" است و تشت که از بام بیافتد...

می خواهند دارش بزنند.نمی دانم از کی به خاطر "زنا" دار می زنند. توی مسافرخانه ده ... گوشه ی تخت لختی می نشینم، مامان با احتیاط پلاکارد روی تخت را نشانم می دهد، اسم مردی که چند لحظه قبل جسدش را از روی تخت برده اند. جسد گردن شکسته ای که از دار پایین کشیده اند.

روی تخت دیگر هم یک پلاکارد هست.
پسرک با این حساب نفر سوم امروز است... چقدر در این ده دار می زنند...

دختره با برادرهاش بر می گردد خانه. دختره منم حالا، که هلهله برادرهام را می شنوم و بغض لالم کرده. تبریک می گویند به هم و به من، که چه خوب شد نرفتم سر زندگی با این نامرد...

جسد پسره را آورده اند پایین، و نرگس که از تختهای مسافرخانه پرهیز می کند از مادر پسره می پرسد : بهش آب دادند؟
و مادره که سر کبود پسرش را بغل کرده گنگ نگاهش می کند.

دوست جدید من

ragbar — Sun, 18 Oct 2009 06:56:29 GMT

من یک دوست جدید پیدا کردم! اسمش گیلی گیلی است.

وارد آشپزخانه که شدم یکهو دیدمش. کوچولو بود، حتی کوچکتر از انگشت کوچک دستم؛ و رنگش چیزی بین سفید و سبز. بله، یک نی نی مارمولک بامزه دوان دوان رفت زیر کابینت.

و به این ترتیب من یک همخانه دوست داشتنی دارم.

پ.ن.: در خانه شکلاتی هر از چندگاهی یک پشه هست فقط، که آنهم محض سرگرمی گیلی گیلی بد نیست. خلاصه خواستم بدانید نقداً همخانه دیگری ندارم.

بهنود هم...

ragbar — Mon, 12 Oct 2009 03:28:18 GMT

بهنود شجاعی اعدام شد.

خدا می داند توی سر اولیاء دم مقتول چه می گذشته که این همه تلاش برای سازش نتیجه نداده. این انتقام جویی وحشتناک...این کینه ی عمیق از کجای دل آدمها برمی آید؟ مگر خون را با خون می شود شست...

ترسم از این است که در این آشفته بازار سیاست بهنودها و دل آرا ها فراموش شوند. و تمام آنهایی که نوجوانند اما زندگیشان شمارش معکوسی است که هجده تمامش می کند...

پی نوشت شنبه: اینها را از دست ندهید:

بهنود شجاعی در مقابل چشمانم اعدام شد؛ گزارش محمد مصطفایی، وکیل بهنود

گزارش تصویری از مراسم ختم بهنود شجاعی

بعدالاسباب کشی

ragbar — Wed, 07 Oct 2009 10:36:18 GMT

کم کم جمع و جور کردن خرده ریزها دارد تمام می شود.تقریباً تمام کارهام را مامان و بابا کردند، من بیشتر گیج خوردم دور خودم.

شب اول خانه شکلاتی حس اول مهر را داشت، یک نا امنی توأم با شوق و هیجان. و دلم نمی خواست تنها باشم، که مونا فهمید و پیشم ماند...و برای بار هزارم لذت داشتن دوستهای به این با معرفتی دوید توی دلم.

آخر هفته سفرکی می رویم، با یک جمع جدید که امیدوارم خوش سفر باشند...هرچند یک روزه است.

پ.ن.: دیدی بعضی اوقات آدم چقدر از دیدن اولین لکه های ماهانه خوشحال می شود؟ الان اینجوریهام.

روزهای شلوغی و شکلات

ragbar — Wed, 30 Sep 2009 09:20:18 GMT

دارم خانه ام را عوض می کنم، بعد از چهار سال. از این خانه خاطرات زیادی دارم، تلخ و شیرین، با آدمهای جور وا جور. اما وقت رفتنم است، روحم با یکجا ماندن خو ندارد.

گاهی از خودم می ترسم. از اینکه اینقدر راحت دل می کتم، از مکانها، اشیا، آدمها...اما به خودم می گویم این طور بهتر است: کم پیش می آید چیزی واقعاً ارزش دل بستن داشته باشد.

خانه جدیدم را خیلی دوست دارم: خیلی خوشگل است و خیلی کوچولو، مثل خانه شکلاتی هنسل و گرتل. از همه مهمتر اینکه فقط و فقط مال خودم است.

حسابی کار سرم ریخته، و سرماخوردگیم هم شده قوز بالا قوز. اما خوشحالم از این تغییر...

سلام خانه شکلاتی!

...Peace is possible

ragbar — Tue, 22 Sep 2009 10:17:18 GMT

Imagine

Imagine there's no Heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today

Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world

You may say I'm
a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

سال بلوا

ragbar — Thu, 17 Sep 2009 21:54:18 GMT

همه اش دروغ می گویند.خیابانها پر از پلیس شده، پلیسهای کلاه کج بد چشم.و لومپن های چماقدار به خودشان جرئت هر جور رفتاری می دهند.
استادهای محبوبم یا اخراج شده اند یا ممنوع التدریس. سهمیه جنسیتی در رشته من اعمال شده.موضوع پایان نامه را اینقدر چرخ می کنند که حقوق بشر توش گم شود.
با دوستت که خداحافظی میکنی مطمئن نیستی دوباره ببینیش.معلوم نیست چه شود، در کشوری که بچه هجده ساله را به خاطر الله اکبر گفتن می کشند...
فردا می روم به خاطر یعقوب،ندا،کیانوش،ترانه،مصطفی ،محسن و... که همسن و سال من بودند و حتماً مثل من کلی امید و رویا برای آینده داشتند.
می روم ؛به خاطر خودم و انسانیت و زنانگیم که هر روز از خشونت و وقاحت بی حدشان می پژمرد...و اصلاْ مگر زندگی همه اش همین رفتن ها و شدن ها نیست؟