خیابانهای این روزها هر رنگ را یک جور تفسیر می کنند: دیگر بنفش مال گل بنفشه نیست و سبز هم کسی را یاد بهار نمی اندازد. بادکنک و پرچم، دستبند و سربند و شاخ های نورانی،تیر هوایی،بوق ممتد ماشینها و فریادهای بی امان... فریادهای محدودیت.نفرت،کینه،و انتقام...انتقام. رنگها سرگردانند و آدمها گرسنه،و مدنیت در کتابخانه هامان خاک می خورد...
+نوشته شده در یکشنبه هفدهم خرداد 1388ساعت21:44توسط نرگس |
