2.هرچی تلاش می کنم نسبت به بعضی چیزا نمی تونم بی تفاوت باشم.
شنیده بودم که یکی از اشناها که حدودآ بیست و هفت-هشت ساله است، با یه دختر هفده ساله نامزد شده.یادمه این رو در یک مهمونی شنیدم و خیلی جا خوردم.یه جورایی دلم می خواست برم خر پسره رو بگیرم بگم خجالت نمی کشی مرتیکه پدوفیل؟( که خوب مسلمآ چنین کاری نکردم!)
امشب شنیدم که ظاهرآ مهمونی هایی هم به افتخار این وصلت فرخنده ترتیب داده شده. واقعآ دلم میخواست بودم و با مادر این دخترک رو به رو می شدم.بهش می گفتم می فهمی داری چی کار می کنی؟ دختری رو که از اجتماع فقط مدرسه رو شناخته مسئول یه زندگی می کنی.دلم میخواست بهش بگم که راهروهای دادگاه خانواده پره از امثال دختر او، صدها دختر بسیار کم سن و سال  که مثل دختر تو بی عشق(یا حتی با عشق) ازدواج کردن و بعد از یکی دو سال،یا حتی کمتر،رسیدن به بن بست،تو جامعه ای که هنوز برای عوام زن مطلقه چیزی در حد طاعونه.
کاری به قوانین کوفتیمون ندارم.اصلآ چرا استناد کنم به قوانینی که قبولشون ندارم؟
کاش یه روزی همه مون یاد بگیریم به عنوان یک انسان در مقابل اتفاقات کوچکی از این دست که در زندگی روزمره پیش میاد سکوت نکنیم.
***
برخیز
برخیز با من
و بگذار با هم برویم
برای پیکار رویاروی
در تارهای عنکبوتی دشمن،
بر ضد نظامی که گرسنگی را تقسیم می کند،
بر ضد نگون بختی سازمان یافته.

3.مادر بزرگ مامان هر وقت چیزی پیدا نمی شده،می گفته شیطون روش دست گذاشته.مدتیه به این نتیجه رسیدم که شیطونه کلآ کار زندگی رو ول کرده و فول تایم مشغول دست گذاشتن رو وسایل خونواده  ماس؛ حالا رو همه چی، از پاس پورت و شناسنامه گرفته تا لنگه جوراب:)

نرگس