ومن فکر می کنم که چه قدر نفرت باید در یک ادم باشد که وادارش کند به این جور انتقام گرفتن؟
چه قدر تحقیر شده که این جور میریزدش بیرون؟

این قدرت حس انتقام ؛یعنی تولد شکنجه گر.
قهقهه پیروزمندانه پسر و دوستاش بردم به  فضای پرتقال کوکی.
چه قدر باید ببینیم تا بفهمیم، که خفاش شبها و سعید حنایی ها و بیجه ها و تمام ان هایی را که از ترسشان توی کیفهایمان چاقو میذاریم،خود ماییم که می سازیم.
با سکوت، و عادت کردن. و دیدن بچه هایی که خشونت و تنش را می بلعند تا در بزرگسالی جنایت و فحشا و اعتیاد استفراغ کنند.

وقتی ارین یازده ساله زیر کتک های پدر و برادر و مادر خوانده اش زجه میزد چه کردیم؟
یا وقتی جلال یک ساله بر اثر تجاوز مردی که شوهر صیغه ای مادرش بود تا پای مرگ پیش رفت؟
چند تامان یادمان هست پسر بچه ی پاکدشتی قربانی بیجه را که بین ان همه بچه زنده ماند؟

یکی از استادهام "خفاش شب" را دیده بود در زندان. مصاحبه ای برای کشف ریشه جرم؛هرچند با این قوانین خاک گرفته ما فایده ی چندانی هم ندارد.
یازده ساله بوده و خانه شاگرد یک خانواده.یک بار که میفرستندش نان بخرد یک کاپشن نارنجی روی صندلی عقب ماشینی توجهش را جلب می کند.چیزی که نداشته هیچ وقت.برش می دارد، و همین یک لحظه می کشاندش به دارالتادیب.و بارها مورد تجاوز پسرهای بزرگتر قرار گرفتن. تکرار و تکرار و انباشته شدن از کینه.
کینه ای که شاید وقتی با اتو بدن یکی از قربانیانش را میسوزانده کمی ارام گرفته باشد.

خیلی هم بردبار نباشیم پس.
تولد نفرت را تحمل نکنیم.

نرگس