این پست را در وبلاگ مان، وبلاگ من و نرگس، می نویسم و حقیقتا چه چیزی به از احساس نوشتن، در میان گذاشتن، شریک شدن و بودن در فضایی مشترک با عشقم، رفیقم، نرگسم.

سه شنبه ها برای من و نرگس، روز بحث خارج از فضای یومیه است. روزی که سعی می کنیم، شفاف به تمامی سوال ها و دغدغه های همدیگر گوش دهیم. این سه شنبه نتوانستیم با همدیگر صحبت کنیم، برای همین من در این پست کمی در مورد آن می نویسم.

من و نرگس مدت زیادی هست که همدیگر را می شناسیم. در این مدت پستی و بلندی های متعددی را در کنار هم یا گاها دور از هم گذرانده ایم. هر کدام مان زندگی ای سرشار از درد و شادی داشته ایم. شادی هایی که برای یک عمر لبخند و زخم هایی که برای یک عمر افسوس کفایت می کنند. امروز با فکر آن که هر چه زودتر در کنار هم باشیم سر می کنیم و چیزی هم نمانده است که دوری و انتظار به سر برسد.

امروز که این دوران دوری واپسین روزهای خود را سپری می کند، مجدد نگاهی به عقب انداختم و راه پر پیچ و خمی که تا این لحظه سپری شده است را دیدم. از دیدن آن حیرت کردم و به وجود هر دو مان افتخار کردم. چرا که ماندن، نفس کشیدن، و امید داشتن، امروزه روز، جزو معجزات است. شاید اگر قرار باشد پیامبر دیگری نازل شود، این بار، معجزه اش کاشتن تخم دلخوشی و امید در دل انسان ها خواهد بود.

امید، باور، کلماتی که چون نقل و نبات در دهان همگان می چرخند. ولی فی الواقع چه کسی امیدوار است؟ چه کسی بافت های تنگ و تار جبر را با شریان های امید زندگی می بخشد؟ کلاه خود را قاضی کنید، می بینید زیاد نیستند، امیدواران...

یا نومید به گردش زمین به دور خویش خو گرفته اند و سازگاری و تولید مثل تنها ملاک زنده بودنشان است، و یا خود به بخشی از تاریک بدل می شوند.

امیدوار بودن گاها هم تراز خیال بافی تلقی می شود و امیدوار موجودی ایده آلیست به معنای عام کلمه.

من و نرگس، اما، با تمام ناملایماتی که احاطه مان کرده است؛ با وجود جامعه ای که سیر قهقرایی را طی می کند و در آن بی حرمتی، مهرورزی نام گرفته است؛ با وجود دوری که عذابی دردناک است؛ همدیگر را دوست داشته ایم و امیدوار به فردایی نزدیک در کنار هم زیسته ایم. دل گرمی از این بیش تر وجود ندارد.

این پست را برای سپاس از نرگس و خودم می نویسم؛ برای سپاس از زنده و امیدوار بودنمان می نویسم؛ برای تمام آن هایی می نویسم که امیدوارند؛

این پست را هم چنین برای آن ها که شاید امیدشان رو به کم رنگی می نهد می نویسم تا برایشان جمله ی چه گوارا را تکرار کنم : "واقع بین باشید، غیر ممکن ها را بخواهید!"