شما صبح وقتی بیدار میشین اول از هر چیز چه فکری میاد سراغتون؟...خوب حتماً هرکس یه جواب میده. البته معمولا فکری که اول از همه میاد سراغ آدم خیلی عمیق نیست٬آدم یا یاد امتحانش میافته یا عشقش یا احیاناً بدهی و دعواو... انصافاً فکر میکنم اگر کسی بگه اول صبح یاد قربانیان آخرین انفجار بغداد می افته ٬ یا یاد بچه های گرسنه ی بیافرا غلو کرده. اما قبول کنید اگر در تمام طول روز اون فکر اول صبح بخواد ادامه پیدا کنه٬ یعنی آدم اصلاً سعی نکنه ذهنش رو به مسائل مهم تر معطوف کنه٬ مغزه پس از چندی کپک میزنه.یعنی میافته تو یه دور باطل و هی میچرخه و میچرخه و کوچکتر میشه.و بحران وقتی ایجاد میشه که ما این وضعیت رو پیدا کنیم و اونوقت در حالی که احساس جذابیت خفه مون کرده بخوایم  دغدغه های مبتذلمون رو با اطرافیلن مطرح کنیم و انتظار همدردی هم داشته باشیم!مثلاً دوست بسیار عزیزی هفته ی پیش که با هم بیرون بودیم خیلی بی مقدمه گفت:«زن برادر شوهر خواهرم یه مهمونی بدی گرفته بود که...»که من فقط لبخند زدم و  اون ادامه داد:«غذا رو از بیرون سفارش داده بودن!»آدم واقعاً از این همه مشکل و مصیبت مردم دلش میترکه!!!

خلاصه٬ دوست من تو هر وقت اباطیل به ذهنت هجوم آوردن یه تلنگر کوچولو به پیشونیت بزن.حیف تو نیست که انرژی ذهنیتو هدر بدی؟

                                                 *********

بی دردی درد بزرگیست.

وزنجموره سر دادن٬

چسناله های غریبانه یا ادیب مآبانه را

                                              نشانه ی روشنفکری دانستن٬

                                                                             مصیبت عظماست...

 اینرا نیز نمیدانم

که شما در هر سال

                 چند مرتبه متولد می شوید؟

و کنار هر کیک

                 چند دانه شمع می افروزید؟

و آیا روز یا شب مرگتان را  هم

                       جشن می گیرید؟

من همیشه به دو چیز می اندیشم

و به دو چیز اعتقاد دارم

دوم به خودم

سوم به هیچ چیز...

تو به چند چیز معتقدی؟