دیگر نه مومنیم نه کافر، نه سبز نه سفید و نه سرخ...دیگر کنار هم بودنمان دلیل نمی خواهد. هم صداییم، پیریم و جوانیم.انسانیم.
این روزها چشمهایمان خون زیاد می بیند، اما قلبمان برنمی تابد. اگر باتوم می خوریم، خنجر می زنیم با اتحادمان.
این روزها نگرانیم .ناآرام.
این روزها  "مواظب خودت باش" را از ته دل می گوییم.

بودن با مردمی که از هر سن و طبقه ای برای اعتراض به استبداد آمده اند، آن قدر امیدبخش است که خستگی چندین ساعت راه رفتن را در می کند. 

 _{پ.ن.۱: یک خبر خیلی بد امروز صبح گرفتم: دو استاد عزیز و دوست داشتنیمان دکتر شریف و دکتر داشاب به حکم جناب رئیس دانشگاه اخراج شده اند.امیدوارم مخالفتهای اساتید و دانشجوها اثر کند و حکمشان دست کم معلق شود.}

_{پ.ن.۲: بعد از سه چهار روز بالاخره بلاگفا باز شد.از ترس اینکه دوباره باز نشود آنلاین نوشتم.}

خیابانهای این روزها هر رنگ را یک جور تفسیر می کنند: دیگر بنفش مال گل بنفشه نیست و سبز هم کسی را یاد بهار نمی اندازد.
بادکنک و پرچم، دستبند و سربند و شاخ های نورانی،تیر هوایی،بوق ممتد ماشینها و فریادهای بی امان...
فریادهای محدودیت.نفرت،کینه،و انتقام...انتقام.
رنگها سرگردانند و آدمها گرسنه،و مدنیت در کتابخانه هامان خاک می خورد...

ساعت سه صبح است و من بعد از اینکه یک ساعت در تاریکی اشک ریختم و لبم را گاز گرفتم که صدایم مامان را نگران نکند به این نتیجه رسیده ام که نوشتن آرامم می کند.
گاهی اینقدر احساس تنهایی و بی پناهی آزارم می دهد که حتی جرئت ندارم به خودم اعترافش کنم.(می بینی مونا؟ من هم هنوز ترسهایم را دارم!)
حالم از بعضی آدمهای دور و برم به هم می خورد، از اینکه به اسم نگرانی و دلسوزی از کوچکترین دریچه ای برای سرک کشیدن به زندگیم استفاده می کنند. یادشان رفته انگار که من "همان" هستم...مگر فرق دارد توی شناسنامه ی آدم چه چیزی نوشته اند؟
دوست دارم برای همه شان دست تکان بدهم و بگویم: هی! "من" را ببینید! فرقی نکرده ام... چیزی که فرق کرده نگاه شماست.
خسته ام از خودم که هنوز بعد از این همه سختی به عشق دلگرمم و از پس قلب ناآرام و بی منطقم بر نمی آیم .  
خسته ام از دستهایم که باز هم گاهی می لرزند...

مردی که می آید توی خوابم مهربان است.بغلم می کند، یک جور خوب آرامش بخشی؛ یک جوری که فقط توی خواب شدنی است. بهم گیر نمی دهد و ثبات شخصیت دارد. و باهاش خوش می گذرد.مثلن همین دیشب، رفتیم یک کاخ بزرگ ته یک خیابان پیچ در پیچ ، و برام از آن خودکار چوبی ها که سرش عروسک دارد ساخت.چند تا.
کنارم نشست و انقدر بهم روحیه داد که راحت خیابان پر پیچ و خم را با یک کامیون سفید راندم ،بی هیچ مشکلی. بعد بغلم کرد، بدون اینکه دستمالیم کند.
صورتش را یادم می رود،اما قدش و لباسش را یادم هست.
بی صورت هم،خوب است که هر شب می آید: بدون آرامشی که او می دهد نمی دانم این روزها چه طور می گذشت...

پ.ن. دو هفته بعد:از وقتی اینو نوشتم دیگه نیومد. به قول پشت کامیونا بر چشم بد لعنت!:))