1- داشتم با دوچرخه میرفتم دانشکده. هوا حدود دو هفته است که بیشتر ساعتها به طرزی باور نکردنی گرم و آفتابی است و من هم دق دلم را از تابستان سرد با پوشیدن تاپ و شورت یا پیراهنهای تابستانی خالی میکنم. آن روز هم همینطور. خلاصه داشتم از کنار یک عده آقای دانشجو طور رد میشدم که یکهو یکشان بلند و با اعتماد به نفس از اینکه هم من نمیفهمم و هم جلوی دوستهاش خیلی نمکدان میشود گفت: جیگگرررررررتو!

قبلاً گفته ام که شهر ما نسبت به بقیه ی شهرهای این دیار خیلی خیلی کم ایرانی دارد، پس میتوانید تصور کنید چقدر تعجب کردم در آن لحظه. البته خب چون من از زمانی که به حرف افتادم هیچگاه در استفاده از زبانم کوتاهی نکرده ام خیلی با محبت و البته همانطور که با دوچرخه دور میشدم بهش گفتم: فقط خودت نیستی که فارسی بلدی! هاها! و خب قیافه هاشان دیدن داشت! :دی

2- در ادامه ماجرای دنباله دار بچه خواستن یا نخواستن من (نه که کاملاً زندگیم رو غلتک است و همه اش لنگ همین یکی هستم!) باید بگویم دوباره برگشتم به موضع همیشگی که همانا نی نی خواهی است. یکشنبه بعد از ظهر توی پارک نزدیک خانه که قدم می‌زدیم همینجور نی نی تپل و مو فلفلی بود که این طرف و آن طرف قل میخورد و بعد هم صحبتمان کشید به بچه، کلاً. 

شبش خواب دیدم یه نی نی پسر قلمبه ی خیلی خوشگل تالاپی از دلم پرید بیرون و اینقدر خوابم خوش بود که وقتی هم ساعت زنگ زد خاموشش کردم و سعی کردم به رویام برگردم.  

3- تازگی ها تلفن زدن و ویدئو چت کردن برایم سخت شده، انگار نه انگار من همان آدمی هستم که تا پارسال پای تلفن کلی با نانی و مون و بقیه دوستهای نزدیکم وراجی میکردم.

الان که نوشتم فهمیدم علتش چیست... شاید دیگر با کسی آنقدرها احساس نزدیکی نمیکنم.